Większość z nas poruszając się w przestrzeni publicznej nie zwraca uwagi na potencjalne bariery architektoniczne, które utrudniają bądź uniemożliwiają poruszanie się osobom starszym, osobom na wózkach bądź matkom z dziećmi.

USTAWA z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane: Art. 5.&1. Obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno−budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: 4) niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich.

W podobnym tonie sformułowane jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Większość z nas poruszając się w przestrzeni publicznej nie zwraca uwagi na potencjalne bariery architektoniczne, które utrudniają bądź uniemożliwiają poruszanie się osobom starszym, osobom na wózkach bądź matkom z dziećmi. Jeśli jednak spróbujemy spojrzeć na otaczającą nas rzeczywistość oczami osób, które mogą mieć problemy z przemieszczaniem się, zauważymy, że różnego różnego rodzaju barier architektonicznych jest bardzo dużo. Zaczynają się one już na ulicy.

Wśród nich można wymienić za wysokie krawężniki, czy brak pochylni obok schodów. Zdarzają się teksty na drzwiach sklepów, które mówią, by nie wchodzić do nich z lodami, psami i wózkami. Często rozwiązania mające ułatwić poruszanie się niepełnosprawnym w praktyce źle spełniają swoje funkcje. Przy próbie dostania się do budynku problem zaczyna się już przed samym wejściem. Tu bez pomocy osób z zewnątrz niemożliwe jest dostanie się do środka nie mówiąc już o przemieszczaniu się w samym budynku.

W całej Unii Europejskiej około 50 mln obywateli jest niepełnosprawna. Stanowi to ponad 10% całej populacji. Statystycznie w jednej na cztery rodziny jedna osoba jest niepełnosprawna. Osoby niepełnosprawne dwa razy rzadziej zdobywają wyższe wykształcenie i pracę. Jedna na dwie osoby niepełnosprawne nigdy nie miała możliwości uczestniczenia w życiu kulturalnym i sportowym. Nie mogła wybrać się do teatru, kina, sali koncertowej i biblioteki. Osoby niepełnosprawne nie funkcjonują w świadomości społecznej, rzadko można zobaczyć je na ulicach mimo, że ich liczba jest znaczna.

W 2002 roku w Polsce było 5,5 mln niepełnosprawnych, co stanowiło 14,3% całego społeczeństwa. Wynika z tego, że co siódmy Polak był osobą niepełno sprawną. W ciągu ostatnich 14 lat liczba niepełnosprawnych wzrosła o 46,1%, wiąże się to przede wszystkim ze starzeniem się społeczeństwa. Te liczby mówią same za siebie.

Pomimo odpowiednich ustaw i rozporządzeń, wiele obiektów użyteczności publicznej w Polsce jest wciąż niedostosowanych do potrzeb osób starszych i niepełnosprawnych. Oczywiście jest wiele budynków, które odpowiednie dostosowania posiadają, jednak nie jest to liczba zadowalająca w odniesieniu do całości potrzeb. Status quo nie jest zadowalające, stąd ważne jest, by w miarę możliwości znosić bariery i ułatwiać osobom starszym i niepełnosprawnym przemieszczanie się. W końcu tylko przez przypadek reszta nie ma z tym problemów wyłączając osoby starsze, którymi będziemy.