Modernizacja dźwigów, a bezpieczeństwo ekip w czasie instalacji i konserwacji dźwigów to temat konferencji jaka 1 października 2008 roku odbyła się w Siedzibie Pomorskiej Federacji Stowarzyszeń Naukowo−Technicznych w Gdańsku.
 Temat jest bardzo ważny, bo liczba dźwigów systematycznie wzrasta.

Konferencja miała charakter warsztatów problemowych z panelem dyskusyjnym. Jej organizatorem było Polskie Stowarzyszenie Producentów Dźwigów. Zjazd spotkał się z dużym zainteresowaniem firm dźwigowych, producentów komponentów oraz właścicieli dźwigów. Uczestnicy potwierdzili zainteresowanie kolejnymi konferencjami organizowanymi przez PSPD.

Priorytetem branży dźwigowej w Europie jest podniesienie bezpieczeństwa eks− ploatowanych dźwigów. Konieczna jest ich modernizacja lub nawet wymiana. Powód jest prozaiczny. Około 60 procent dźwigów ma więcej niż 20 lat, przez co wymagają one podniesienia standardów do obecnie obowiązują− cych. Ważnym zadaniem stojącym przed branżą dźwigową jest dostępność do urządzeń. Chodzi tu przede wszystkim o dostosowanie do potrzeb osób niepełnosprawnych i osób starszych. Jest ich przecież coraz więcej, bo społeczeństwo się starzeje.

Ważną sprawą jest globalna harmonizacja norm. Potrzebne jest do tego porozumienie między organizacjami dla usuwania światowych barier wolnego handlu.

Ponadto na czoło wysuwa się także efektywność energetyczna. W dobie globalnego ocieplenia klimatu, dbałości o środowisko naturalne i poszukiwania nowych, odnawialnych źródeł energii, to temat niezwykle istotny.

Rynek dźwigów w liczbach

W Europie jest ponad cztery miliony dźwigów, a ich liczba wzrasta rocznie o średnio 115 tys. sztuk. Jako kontynent, Europa jest na pierwszym miejscu pod względem zainstalowanych dźwigów. Znajduje się tu aż 51 procent wszystkich urządzeń na świecie. Dla porównania w Ameryce Północnej jest ich zaledwie 12 procent. Za to rynek nowych dźwigów przeniósł się do Azji, bo w samych tylko Chinach, montowanych jest ich 120 tys. rocznie.

W Polsce eksploatowanych jest obecnie ponad 70 tys. dźwigów. 58 tys. to osobowe, 11 tys. to towarowe z obsługą, a 2 tys. – towarowe. Aż 60 procent z tych dźwigów zostało zainstalowanych ponad 20 lat temu, rzecz jasna, na poziomie bezpieczeństwa jaki wtedy obowiązywał.

Bardzo istotna norma

W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu konserwacji, poprawiającego bezpieczeństwo istniejących dźwigów, Komisja Wspólnot Europejskich zaleciła państwom członkowskim 10 zasad. Mówią one o: instalowaniu drzwi kabionowych i wskazywacza pięter, kontroli i wymianie lin nośnych, zmodyfikowaniu układu sterowania zatrzymaniem, dosto− sowaniu elementów sterowniczych dla potrzeb osób niepełnosprawnych, wyposażeniu kabiny w czujniki wykrywające obecność ludzi i zwierząt, wyposażeniu dźwigu w odpowiedni układ chwytaczy, zmodyfikowaniu systemu alarmowego, wyeliminowaniu azbestu z układów hamulcowych, zainstalowaniu urządzenia zapobiegającemu niekontrolowanemu ruchowi kabiny w górę i wyposażeniu kabiny w oświetlenie awaryjne.

Zalecenia te, nie mają niestety żadnego umocowania w polskim prawie. Powstał więc społeczny projekt pozwalający wdrożyć m. in. odpowiednią normę dotyczącą przepisów bezpieczeństwa dotyczącego budowy i instalowania dźwigów. Jej część (SNEL) mówi o warunkach modernizacji eksploatowanych dźwigów do transportu osób lub osób i ładunków. Projekt szczegółowo opisuje problematykę, ale korzyści z niego płynące są oczywiste. SNEL niesie za sobą jednolitą ocenę bezpieczeństwa dźwigów, wieloletnie plany modernizacyjne, współfinansowanie modernizacji, a co za tym idzie podniesienie bezpieczeństwa i dostępności eksploatowanych dźwigów. Niezwykle istotna jest również oszczędność energii, bardziej komfortowa praca windy, czy nawet podniesienie atrakcyjności windy i budynku. Co za tym idzie, rozwiązania są bardziej ekonomiczne, hałas zostaje ograniczony, a ryzyko nieszczęśliwych wypadków i niebezpiecznych uszkodzeń może być znacznie obniżone.